مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
؛[قسمت دوم]؛
میرهم از خویش و میمانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران میشود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
؛[قسمت سوم]؛
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
میرسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
لیک دیگر پیکر سرد مرا
میفشارد خاک دامنگیر خاک
بیتو
بیتو دور از ضربههای قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
بیتو دور از ضربههای قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
بیتو دور از ضربههای قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
؛[قسمت چهارم]؛
بعدها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام میماند به راه
فارغ از افسانههای نام و ننگ
فارغ از افسانههای نام و ننگ
نظرات