کبوده زیر چشم غمم فراحده
به هر طرف که برم جلو پاهام سده
شبیه عصرای جمعه ی پاییزم
یه عمره با آیینه فقط گلاویزم
نه خاطرم مونده که چی رو دوس دارم
نه خاطرم هست که واسه چی بیمارم
یه چیزی مثل شبح شبیه یک مُردم
غمی که توی گلوم شکسته بود خوردم
خدا به داد دلم نمیرسه انگار
تمام دنیای دلم شده تکرار
آهای زمستون همیشه یخ بسته
من از زمین و زمان بریدم و خسته
همیشه پاییزه تموم فصلهای دل زمین خوردم
من آبروی غم و خیال و رویا رو یه عمره که بردم
نه دلخوشم به کسی نه هیچ دلی واسه من میتپه توی جهان
دلم گرفته چقدر هم از شب و روز و هم از زمین و زمان
نظرات