سایه ی یه حادثه ، که یه عُمرِ با منه
توی شهر آهنی ، داره خوردم میکنه
رو تمومه لحظه هام ، چترِ سایه ی سیاس
خونِ وحشت تو رگِ ، خسته ی ثانیه هاست
اما هم وحشتِ من گوش بده
تپشه فاجعه با قلبِ منه
دستتو به من بده که حس کنیم
(لحظه ی بزرگه فریاد زدنه)
اگه بی صدا و تن خسته دارم جون میکنم
بغضه کینه تو صدامه ، ی روزی دااااد میزنم
پرِ سیمرغی به کارم نمیاد قصه نگو
من خودم، خودم باید، طلسمِ دیو و بشکنم !!
تن به سایه نمیدم من پر از روشنی ام
گوش بده معصومِ من ، من پر از گفتنی ام
یه شب شرجیِ گرم ، توی گوشه کوچه ها
میپیچه صدای من . . .
که بیا . . . بیا . . . بیا . . .
خورشیدِ بزرگِ قلبِ سرخِ من
مسلخ پاکِ تمامِ سایه هاست
شب پر سایه هراسی نداره
وقتی که کوره ی خورشید مالِ ماست
نظرات