ای دلیل حسرتِ آیینهام
حک شده نام تو روی سینهام
من چه خوشبختم که دنیایم شدی
روشنای صبح فردایم شدی
بی تو با تنهاییام از کوچهی شب رد شدم
در خیالم طرحی از رویای لبخندت شدم
وسعتِ تنهاییام را هیچ کس باور نداشت
باورم کردی و عشقم شد تماشا کردنت
من بیابانِ محتاجِ باران
تو همان ابرِ صبحِ بهاری
آسمان هم نوای دلم شد
تا تو بر آتشِ دل بباری
فقط تویی تقدیرم
بدون تو میمیرم
بمان که با تو جان بگیرم
بی تو با .....
نظرات