مستیام؛ درد منو دیگه دوا نمیکند
غم با من زاده شده منو رها نمیکنه
منو رها نمیکنه
من همیشه مستم
روزام و نمیکنم سپری
انقد میخورم بمیرم یه گوشه
جنازم و پَ کی میای ببری؟
من با غم زاده شدم
آدم خوبی نیستم واسه خودم
تو که نبودی معده اخطار میده
«بعدِ پیک تمومی؟»
قول میدم این یک و نیمِ آخره
اگه راه داره بکنی صبوری
نمیبینه چشام عادیه کبودی
امشب و سِتایم
جفتمون پوشیدیم لباسِ سفید
مال من کفنه مال تو عروس
نشدش حرفای دلت و بگی
یادِ من میمونه همیشه یه روز
نتونستم کنترل کنم عشقمو
کنارت بمونم باز مثه یه دوست
«عرقی که میگه : «بساز و بسوز
ذهنِ قدیمی که نمیشه بهروز
ده لیتریای که تمومه توو یه روز
تهشو دیدم و خریدم به جون
نمیخوام زندگی کنم لا آدما
وقتی که میدونم همشون دروغان
نمیخوام محبت بکنم به کسی
که فردا واسه دیدن بیان توو خونهام
نمیخوام بارِ جدید بیاد رو کولم
باندِ فرود و اَ دور دارم میبینم
ولی متاسفانه فکرِ سقوطم
وضعِ من همینه نباشی پیشم
مردم قضاوتم میکنن همیشه
چون فقط منو توو مجازی دیدن
نمیدونن چی میکشم این روزا
شاید خوب نبودم واسهی همه
واسه اینکه نباشم رو مختون
اینم آخرین تِرَکای منه
که نخوندمشون واسهی خودم
با احساس ساختمشون واسه همه
«گفتم : «شاید بکنن منو درک
بفهمن توو زندگیم چیا کمه
هر چقدرم خوب باشم واسه اینا
«کامنتشون اینه :«ایسین لجنه
معذرت میخوام
واسه روزایی که نبودم باتون
من یه آدمه مودیِ دیوونم
که حتی خودم و میکنم داغون
اگه نباشه این عرقِ لعنتی
چطوری دلم و بکنم آروم؟
مامانم زایید منو زیرِ بارون
شدم یه ایسینِ تخسِ بی قانون
همیشه خودم و کشیدم کنار
«که بهم نگن : «یا با منی یا اون
من و هیچوقت کسی نداره دوست
چه به عنوانِ غریبه چه دوست
این غمِ رها نمیکنه منو
واسه همینه توو صدامه سوز
نظرات